x
تبلیغات

 

ممکن است شرایطی رخ دهد که دانستن نام کارت شبکه موجود در یک رایانه مبتنی بر سیستم عامل Linux، می تواند کارگشا باشد.

 

سیستم عامل های قدیمی تر، نام گذاری کارت شبکه را متفاوت از آنچه که شاهد آن در سیستم عامل های جدید هستیم، به انجام می رسانیده اند.

 

به عنوان مثال، در سیستم عامل های قدیمی، از نامی مانند eth0 برای یک کارت شبکه فیزیکی و کابلی و نامی مانند wlan0 برای یک کارت شبکه وایرلس استفاده می نمودند. از آنجایی که اغلب سرورهای فیزیکی و گاها، سرورهای مجازی دارای بیش از یک کارت شبکه هستند، این روش نامگذاری ناکارآمد به نظر می رسد. از این رو، در سیستم عامل های جدید (CentOS 6.2 و بالاتر و یا Fedora 16) شاهد روش نامگذاری وابسته به BIOS هستیم. هنگامی که این قابلت درحالت فعال قرار گرفته باشد (توجه داشته باشید که این قابلیت به صورت پیش فرض در حالت فعال قرار دارد)، شاهد نامگذاری خودکار کارت های شبکه بر اساس موقعیت فعلی آنها بر روی Motherboard و یا نوع کارت شبکه، مانند کارت های شبکه ارائه شده در محیط های مجازی، هستیم.


نکته: از این جهت به این نوع نامگذاری، روش نامگذاری وابسته به BIOS اطلاق می گردد که وضعیت فیزیکی کارت شبکه، از طریق BIOS در اختیار سیستم عمل قرار می گیرد.


بر اساس این قابلیت، شاهد عباراتی مانند em برای کارت شبکه های Onboard (برای مثال em1 برای اولین کارت شبکه از این دست بر روی سیستم مورد نظر) و <p<slot>p<ethernet_port (به عنوان مثال p6p1)، برای کارت های شبکه ایی که بر روی یکی از اسلات های موجود در Motherboard قرار گرفته است، هستیم.


Understanding Network Device Naming


لازم به ذکر است که در بعضی از ماشین های مجازی (بر اساس تکنولوژی مورد استفاده جهت انجام عملیات مجازی سازی) و یا سیستم هایی که BIOS آنها امکان ارائه وضعیت محل قرارگیری کارت شبکه را به سیستم عامل ندارد، کماکان شاهد روش نام گذاری قبلی (<eth<number) هستیم.


ممکن است این قابلیت برای بعضی از کاربران بسیار کارآمد به نظر آید و برای بعضی دیگر، به دلایل مختلف (فرض کنید که می خواهید عدم اتصال رایانه همکار خود را به اینترنت، به صورت از راه دور عیب یابی کنید. به نظر شما، آیا ساده تر نیست که به وی بگوییم آدرس IP فعلی eth0 را برای شما بخواند؟ و یا آنکه به او بگویید، ابتدا دستور ifconfig را به اجرا درآورده و شروع به گفتن نام کارت های شبکه موجود در سیستم را نماید. به عنوان مثال نامی مانند آنچه که در شکل فوق مشاهده می نمایید. اگر سیستم مورد نظر دارای چندین کارت شبکه باشد، یافتن آنکه کدامین کارت شبکه به اینترنت متصل است، آیا کاری دشوار برای شما که از راه دور عملیات عیب یابی را به انجام می رسانید، نیست؟!)، ناکارآمد. اگر چنانچه از آن دسته از کابرانی هستید که احساس می کنید این روش نامگذاری برای شما نامناسب است، می توانید آن را براحتی غیر فعال کنید.


در قسمت دوم از این سری مقالات، به معرفی دستور ip می پردازیم.

 

 

لینک های مرتبط با این مقاله:

  1. مقدمات پیکربندی شبکه در CentOS / Red Hat (فصل یازدهم – قسمت دوم) – چگونگی کار با دستور ip
  2. مقدمات پیکربندی شبکه در CentOS / Red Hat (فصل یازدهم – قسمت سوم) – چگونگی کار با دستور ifconfig
  3. مقدمات پیکربندی شبکه در CentOS / Red Hat (فصل یازدهم - قسمت چهارم) – ذخیره سازی تنظیمات مرتبط با آدرس IP انجام گرفته بر روی کارت شبکه