x
تبلیغات

 

در هنگام نصب تمامی توزیع های مرتبط با سیستم عامل Linux، پیش فرض پیکربندی کارت شبکه موجود بر روی سیستم، دریافت تنظیمات از طریق پروتکل DHCP می باشد.

 

همانطور که می دانید، استفاده از این پروتکل بسیار کارآمد بوده و لذا می تواند شما را در پیاده سازی زیر ساختی مبتنی بر سیستم عامل لینوکس، یاری رساند. این در حالیست که در بعضی از شرایط ممکن است بخواهید بر روی کارت شبکه، پروتکل DHCP را غیر فعال نموده و به صورت دستی اقدام به پیکربندی آدرس IP و دیگر تنظیمات مرتبط با آن نمایید. در این قسمت می خواهیم به روش های موجود در خصوص پیکربندی دستی آدرس IP در سیستم عامل CentOS بپردازیم. با ما همراه باشید...


قبل از آغاز بحث در خصوص چگونگی پیکربندی آدرس IP و دیگر تنظیمات مرتبط با آن، می بایست به این نکته توجه کنید که شما از دو طریق می توانید این فعالیت را انجام دهید. روش اول، استفاده از دستور ifconfig به عنوان قدیمی ترین روش انجام این کار، می باشد. این در حالیست که در نسخه های مدرن امروزی، استفاده از این دستور کارایی لازم را نداشته و لذا روش دیگری که بر اساس دستور IP می باشد، در اختیار مدیران شبکه و کاربران، قرار داده شده است. از این رو، استفاده از دستور IP به عنوان روش مقدم در پیکربندی های لازم در نظر گرفته شده و پیشنهاد بنده آنست که هیچگاه از دستور ifconfig استفاده نکنید. البته، از آنجایی که بعضی از کاربران، کماکان مایل به استفاده از دستور ifconfig هستند، در قسمت بعدی از این سری مقالات، به چگونگی استفاده از این دستور هم اشاره شده است (پس نگران نباشید!).

 

استفاده از دستور ip جهت انجام پیکربندی کارت شبکه

بر اساس مطالب فوق، می توان نتیجه گرفت که دستور پیش فرض جهت پیکربندی آدرس ip، همواره استفاده از دستور ip می باشد. بنابراین، با استفاده از این دستور و گزینه های موجود در آن، شما می توانید تمامی پیکربندی های لازم مورد نظر خود را بر روی کارت شبکه موجود، به انجام برسانید.


اولین عبارتی که بعد از دستور ip از سوی شما درج می گردد، در حقیقت هدف شما را از استفاد از دستور IP مشخص می نماید. در این حالت، عبارت درج شده را به عنوان object در نظر می گیرند. با این تعریف، می توان این objectها را به عنوان مرحله دوم دستور، در نظر گرفته و بر اساس آن، هدف از اجرای دستور IP را مشخص نمود. هر کدام از این objectها برای هدف خاصی در نظر گرفته شده اند و در ادامه به اهم آنها اشاره شده است:


 1

  • link: با استفاده از این object شما می توانید اقدام به مدیریت و نمایش جذئیات یک کارت شبکه نمایید. علاوه بر این، با استفاده از آن، شما می توانید وظعیت فعلی کارت شبکه را مشاهده کنید.

  • addr: با استفاده از این object شما می توانید اقدام به پیکربندی و نمایش آدرس های IPv4 و IPv6 بر روی کارت شبکه نمایید.

  • route: با استفاده از این object شما می توانید اقدم به پیکربندی و نمایش جذئیات جدول مسیریای (Routing Table) موجود در سیستم مورد نظر خود نمایید.

  • rule: استفاده از این object زمانی که بخواهیم اقدام به پیکربندی و نمایش جذئیات مرتبط با پایگاه داده سیاست های مسیر یابی (routing policy database) نماییم، کاربرد دارد.

  • neigh: این object زماین کاربرد دارد که بخواهیم اقدام به پیکربندی و نمایش جذئیات مرتبط با ARP Cache، نماییم. همانطور که می دانید، با استفاده از پروتکل ARP، می توانیم آدرس MAC مرتبط با یک آدرس IP را در شبکه، پیدا کنیم. همچنین ARP Cache می تواند فضایی از RAM باشد که این ارتباطات (آدرس MAC مرتبط با یک آدرس IP) در آنجا به صورت موقت، جهت استفاده های آتی و بالا بردن عملکرد، ذخیره می گردند.

  • tunnel: با استفاده از این object می توانید اقدام به مدیریت و نمایش تنظیمات مرتبط با تانل های مبتنی بر IP نمایید. به عبارت دیگر، از این object می توانید زمانی که می خواهید میان دو سیستم از ارتباطاتی از انوع VPN استفاده کنید، سود برید.

  • Monitor: به منظور مشاهده بر خط رخدادهای در حال وقوع بر روی یک کارت شبکه، از این object استفاده کنید.

 

ساده ترین روش جهت درک بهتر objectهای فوق و چگونگی پیکربندی نمودن آنها، اجرای دستور ip به همراه object مورد نظر خود و در نهایت درج عبارت help، می باشد. به مثال زیر نگاه کنید:

 

1

 

همانطور که در مثال فوق مشاهده می کنید، یافتن آنچه که به آن نیاز دارید، ممکن است به همین سادگی هم نباشد؛ لذا در ادامه به نکاتی در خصوص چگونگی تفسیر خروجی نمایش داده شده، اشاره می شود.


به منظور درک چگونگی استفاده از دستور مورد نظر، ابتدا می بایست عبارات درج شده در مقابل عبارت Usage: را مورد بررسی قرار دهید. همانطور که در مثال فوق مشاهده می کنید، چهار کاربرد برای object انتخاب شده، آورده شده است. کاربرد اول که با عبارت ip addr {add | change | replace} مشخص شده است و کاربرد دوم آن نیز با عبارت ip addr {show | save | flush} به نمایش گذاشته شده است. در ادامه به خط اول کاربرد، که به شما امکان اضافه کردن، تغییر و یا حذف آدرس IP موجود را می دهد، توضیحات بیشتری ارائه خواهم نمود.


همانطور که در مثال فوق مشاهده می کنید، کاربرد کامل توضیح داده شده برای خروجی دستور ip addr help عبارتست از ip addr {add | change | replace} IFADDR dev STRING [ LIFETIME ]. بر اساس این توضیحات، شما می توانید آدرس IP مورد نظر خود را در قسمت IFADDR را بر روی یک کارت شبکه (dev) که به نام STRING مشخص شده است، اضافه، تغییر و یا حذف نمایید. نکته ایی که می بایست توجه کنید آنست که به جای عبارت STRING می بایست نام کارت شبکه مورد نظر خود را تایپ کنید. همچنین توجه داشته باشید که قسمت IFADDR که در حقیقت آدرس IP مورد نظر شما را مشخص می نماید، شامل گزینه های دیگری نیز می باشد که در قسمت بعد خروجی نمایش داده شده، به آن پرداخته شده است.


حال که با اصول استفاده از دستور ip آشنا شده اید، در ادامه می خواهیم شما را با دیگر کاربردهای این دستور آشنا کنیم.


نکته: وابستگی شما به استفاده از اجرای دستور help، بعد از دستور ip، ممکن است شما را گیج و سر در گم کند. لذا پیشنهاد می کنم که موارد پرکاربرد استفاده از این دستور را با تمرین بسیار به خاطر سپرده و هر زمان که نیاز داشید، بدون رجوع به خروجی نماش داده شده در شکل فوق، اقدام به پیکربندی مورد نظر خود نمایید.

 

نمایش آدرس IP پیکربندی شده با استفاده از دستور ip

یکی از پرکاربردترین استفاده های دستور ip، نمایش آدرس IP و دیگر تنظیمات مرتبط با آن، بر روی یک کارت شبکه می باشد. بدین منظور می توانید از دستور ip addr show و یا تنها از دستور ip addr استفاده کنید.


نکته: جالب است که بدانید، می توانید به جای استفاده از دستورات فوق، از معادل خلاصه شده آنها نیز (دقیقا بر اساس رویکرد شرکت سیسکو در پیکربندی تجهیزات خود)، استفاه نمایید. به عنوان مثال؛ به جای استفاده از دستور ip addr show می توانید از دستور ip a s استفاده کنید.


به مثال زیر توجه کنید:


2


و یا:


3


و یا:

 

4

 

همانطور که در مثال فوق مشاهده می کنید، خروجی نمایش داده شده از دستور مورد نظر بسیار کامل بوده و نیاز شما را به استفاده از دستورات دیگر، به صورت کامل مرتفع می سازد. همچنین، بر اساس خروجی فوق می توانید مشاهده کنید که قابلیت های Broadcast و Multicast بر روی کارت شبکه مورد نظر (eno1677736) فعال بوده و کارت شبکه در حالت فعال (Up) قرار دارد. توجه داشته باشید که، عباراتی که بعد از عبارت inet درج شده است، آدرس IP و Subnet Mask مرتبط با آن را به نمایش می گذارد.

 

نمایش ویژگی های مرتبط با کارت شبکه

یکی دیگر از کاربردهای دستور ip، استفاده از آن برای نمایش ویژگی های مرتبط با کارت شبکه می باشد. با استفاده از دستور ip link show، می توانید آمار استفاده از کارت شبکه مورد نظر را بدون نمایش آدرس IP آن، مشاهده نمایید. به مثال زیر نگاه کنید:


5


همانطور که در مثال فوق مشاهده می نمایید، خروجی نمایش داده شده بعد از اجرای دستور ip link show، همه آنچیزیست که به فعالیت های مورد پشتیبانی کارت شبکه مورد نظر باز می گردد. ویژگی های مورد پشتیبانی از سوی کارت شبکه در براکت به نمایش گذاشته می شوند. به عنوان مثال، ویژگی هایی مانند BROADCAST و MULTICAST و UP برای هر کارت شبکه نورمالی قابل پیش بینی می باشد. ویژگی BROADCAST مشخص می نماید که کارت شبکه مورد نظر توانایی ارسال ترافیکی از انوع broadcast را به دیگر نودهای موجود در شبکه دارد. همچنین ویژگی MULTICAST مشخص می کند که کارت شبکه مورد بحث، توانایی ارسال نوع خاصی از ترافیک را پشتیبانی می نماید که بواسطه آن، اطلاعات به تعداد خاصی از نودهای موجود ارسال می شود. در نهایت نیز، عبارت UP بدان معناست که کارت شبکه در حالت فعال می باشد. همچنین، خروجی دستور فوق، ویژگی های دیگر مرتبط با پروتکل IP را مانند Maximum Transmission Unit و یا به اختصار MUT را به نمایش می گذارد.

 

پیکربندی آدرس IP با استفاده از دستور ip

شاید مهمترین کاربرد دستور ip، توانایی آن در اختصاص آدرس IP و دیگر تنظیمات مرتبط با آن می باشد. به مثال زیر نگاه کنید:


6


نکته: علاوه بر روش فوق، می توان ابتدا اقدام به آوردن نام کارت شبکه مورد نظر نموده و سپس اقدام به وارد کردن آدرس IP مورد نظر نمود. به مثال زیر نگاه کنید:


6 1


اگر چنانچه می خواهید چندین آدرس IP را به کارت شبکه خود اضافه کنید، کماکان می توانید از دستور ip استفاده کنید. با فرض انجام مثال فوق، می خواهیم آدرس 10.0.0.10/24 را نیز به عنوان آدرس IP دوم در نظر بگیریم. بدین منظور کافیست:


7


نکته مهم: به مثال زیر توجه کنید:


8


دفت کنید، بر اساس آنچه در شکل فوق به نمایش گذاشته شده است، پیکربندی آدرس IP دوم با استفاده از دستور ip، متفاوت از روش پیکربندی آن با اسفتاده از دستور ifconfig است. همانطور که مشاهده می کنید، اجرای دستور ifconfig، مانع از نمایش آدرس IP دوم پیکربندی شده، شده است. به عبارت دیگر، اگر چنانچه می خواهید از آدرس IP دوم استفاده کنید، دقت کنید که آن را با چه دستوری پیکربندی نموده اید و این بدان علت است که در آینده با سردرگمی مواجه نشوید.

 

9


به منظور حذف آدرس IP اختصاص داده شده به یک کارت شبکه، از دستور زیر استفاده کنید:


10

 

فعال و یا غیر فعال کردن کارت شبکه، با استفاده از دستور ip

به منظور غیر فعال کردن کارت شبکه، می توانید از دستور زیر استفاده کنید:


11


به منظور فعال کردن کارت شبکه، می بایست از دستور زیر استفاده کنید:


12


در قسمت سوم از این سری مقالات، به چگونگی استفاده از دستور ifconfig خواهیم پرداخت.

 

 

لینک های مرتبط با این مقاله:

  1. مقدمات پیکربندی شبکه در CentOS / Red Hat (فصل یازدهم - قسمت اول) – بررسی روش های موجود در نام گذاری کارت شبکه
  2. مقدمات پیکربندی شبکه در CentOS / Red Hat (فصل یازدهم – قسمت سوم) – چگونگی کار با دستور ifconfig
  3. مقدمات پیکربندی شبکه در CentOS / Red Hat (فصل یازدهم - قسمت چهارم) – ذخیره سازی تنظیمات مرتبط با آدرس IP انجام گرفته بر روی کارت شبکه